12 Mozes zee tegen de HEER: “Ie druigen mie wel op dit volk wieder te laaiden, mor ie zeden der nait bie wèl of ie mit mie mitsturen zellen. En toch heb ie zegd: ‘Ik heb die zulm oetkozen, ik stel mien vertraauw op die.’
13 As ie mie echt vertraauwen, zeg mie den wat joen plan is. Den zel ik waiten wèl ie binnen. Den bin ik der zeker van dat ie mie vertraauwen. Bedenk toch dat dit volk joen volk is.”
14 Dou zee de HEER: “Zolstoe rusteger wezen as ik zulm mitgoa?”
15 “As ie zulm nait mitgoan, stuur ons hier den nait vot,” antwoordde Mozes.
16 “Hou zel men aans waiten dat ie joen vertraauw op mie en op joen volk steld hebben. As ie mit ons mitgoan, kin elk gewoarworden dat ie onderschaaid moaken tussen ons en ale aandere volken op haile wereld.”
17 Dou zee de HEER tegen Mozes: “Ook diskeer zel ik doun woarstoe mie om vragst. Ik heb ja vertraauw in die: ik heb die zulm oetkozen.”
18 Dou vruig Mozes: “Och HEER, mag ik joe ais zain, zo as ie binnen?”
19 “Ik zel in aal mien glorie langs kommen, ik zel stoef bie die mien noam zeggen. Ik bin goud veur wèl ik wil, en ik kom te hulp wèl ik wil,” zee de HEER.
20 En wieder: “Mien gezicht magstoe nait zain, want gain mensk kin mien gezicht zain en in leven blieven.
21 Hier stoef bie mie is n stee op rotsen doarstoe stoan goan kinst.
22 As ik in mien glorie bie die langs goa, zel ik die in n hool schoelen loaten. Ik zel die mit mien haand bedekken tot ik verbie bin.
23 As ik mien haand terogtrokken heb, kinst mie nog van achtern zain, mor mien gezicht zel gainain ooit te zain kriegen.”