01Dou zee de HEER tegen Mozes: “Haauw die twij net zokse stainen ploaten as eersten. Den schrief ik doar aigenste woorden op dij ook op eerste ploaten stonden dijstoe kepot smeten hest.
02Zörg der veur dastoe mörgenvroug op tied kloar bist. Klim bie baarg Sinai op en blief doar boven op mie wachten.
03Der mag gainain mit die noar boven goan, der mag ook gainain op haile baarg te zain wezen, alderdeegs klaainvij en koien maggen nait in buurt van baarg waaiden.”
04Dou haauwde Mozes zok twij stainen ploaten, net zokkent as dij eersten, en hai ging smörgens al vroug op pad. Hai klom bie baarg Sinai op, net as de HEER hom besteld haar en hai haar baaide stainen ploaten onder aarms.
05De HEER kwam in n wolk omdeel en ging noar hom tou. Hai nuimde zien noam.
06Dou de HEER vlak bie hom langs ging, raip hai: “Ik bin de HEER, n God vol meedlieden, vol genoade, geduld en laifde, n God doar ie op reken kinnen.
07Doezenden hol ik in mien laifde vaast. Ik vergeef misdoad, onrecht en zunde, mor loat ze nait onbestraft. Schuld van veurolden zel mie aingoaldeur in gedachten blieven tot in t daarde en vaaierde geslacht.”
08Op slag ging Mozes op knijen en boog kop omdeel:
09“As ie t mit mie aanduren, HEER, goa den toch middenmaank ons mit: dit volk is ja zo stiefkoppeg. Vergeef ons aal wat wie misdoan hebben en aanveerd ons weer as joen aigen volk.”