18 Dou de HEER oetproat was mit Mozes doar op Sinaibaarg, gaf hai hom twij stainen ploaten doar de HEER mit zien aigen vinger op schreven haar.
01Dou t volk vernam, dat Mozes nog aaltied nait weer van baarg ofkwam, gingen zai om Aäron tou stoan: “Tou, moak ons n god dij veur ons oetgoan kin. Wie waiten ja hail nait wat ter mit dij Mozes, dij man dij ons tou Egypte oethoald het, gebeurd is.”
02“Pak van joen vraauwlu, joen zeuns en joen dochters heur golden oorringen òf,” zee Aäron tegen heur, “en lever dij bie mie in.”
03Dou plokte t haile volk zok ringen tou oren oet en brochten dij bie Aäron.
04Aäron pakte t gold van heur aan, luit dat smelten en goot ter n beeld van in vörm van n kaalf. Dou raipen Isrelieten tegen nkander: “Kiek volk, dit is de god dij joe tou Egypte oethoald het.”
05Dou Aäron dat zag, baauwde hai doar veur t golden kaalf n altoar en hai kundegde òf: “Mörgen hol wie n feestdag veur de HEER!”
06Aanderdoagsmörgens brochten ze al vroug brandovvers en vree-ovvers. t Volk ging der bie zitten om te eten en te drinken en loater haren ze n groot feest mit meziek en daanzen.
07Dou zee de HEER tegen Mozes: “’Goa omdeel, want t volk dastoe tou Egypte oetlaaid hest, het t dik bedurven.
08Ze binnen nou al van t pad ofweken dat ik heur wezen heb. Ze hebben zok n golden beeld van n kaalf moakt en doar hebben ze zok veur bogen, doar hebben ze aan ovverd. En ze raipen tegen nkander: ‘Kiek volk, dit is de god dij joe tou Egypte oetlaaid het.’”
09Wieder zee de HEER tegen Mozes: “Ik heb nou eerst goud vernomen dat dit n volk van stiefkoppen is.
10 Doarom, loat mie geworden. Den kin ik mien kwoadhaid op heur richten, den kin ik heur om haals brengen en die tou n groot volk moaken.”
11 Mor Mozes perbaaierde de HEER om te proaten en tegen te holden: “Och HEER, woarom zol ie joe zo kwoad moaken op dat volk, dat ie eerst mit grode kracht en n staarke aarm tou Egypte oetlaaid hebben?
12 Woarom zol ie Egyptenoars zeggen loaten: ‘Hai het heur mit opzet oet Egypte vothoald om heur in de baargen om haals te brengen en van wereld vot te doun.’ Wees toch nait zo vergrèld, dou joen volk toch gain kwoad.
13 Denk toch aan Abraham, Isaak en Jakob, dij joe zo vertraauwd wazzen en aan wèl ie joen belofte geven hebben: ‘Ik zel joe zoveul noazoaten geven as ter steerns aan lucht stoan en t haile laand dat ik joe beloofd heb, zel veur aaltied van heur wezen.’”
14 Dou muitte de HEER t wat e zegd haar over wat e zien volk aandoun zol.