21 Denk doar altmoal mor ais goud aan, Jakob,
en doe ook Israël, bist mien knecht ja.
Ik heb die vörmd, mien knecht bistoe.
Israël, doe wordst deur mie nait vergeten.
22 Joen misstappen heb ik votwiskt as n wolk,
joen zunden as dook.
Keer joe weerom noar mie, ik heb joe ja verlöst.
23 Jubel der over, hemels, om wat de HEER doan het;
joechaai, daiptes van eerde,
baarst in jubeln oet, baargen,
doe bos, mit aal dien bomen,
want de HEER het Jakob verlöst,
in Israël zien glorie verteund.
24 Zo zegt de HEER, joen verlözzer,
dij joe vörmd het van moekes schoot òf aan:
Ik bin de HEER, moaker van ales,
dij hemel spand het, ik allain, ik heb eerde oetspraaid –
en wèl het mie hulpen?
25 Hai, dij taikens van vaalze profeten ontmaskert
en woarzeggers tou haalfmalen moakt,
dij verstandege lu wieken dut,
dij van heur kunde onzin moakt,
26 dij dut wat zien knecht zegt,
t plan oetvoert, deur zien bodes veursloagen.
Dij zegt tegen Jeruzalem: “Ie worden weer bewoond!”
en tegen steden van Juda: “Ie zellen weer opbaauwd worden,
joen puunbulten zet ik weer in t èn!”
27 Dij tegen t daibe wotter zegt: “Dreug worden!
Ik loat joen stromen leeg lopen!”
28 Dij zegt tegen Kores: “Ie binnen mien hedder,
ales wat ik wil, zel ie volbrengen!
Baauw Jeruzalem weer op,
geef tempel vannijs n vaast stee!”