Braif aan Romaainen 4 : 13-25

¹³ Wet gol ja nog nait dou Abraham of zien noageslacht belofte kreeg, dat e wereld aarven zol. Wat gol was: dat je rechtveerdegd wazzen op grond van geleuf.
¹⁴ As wèl oet kring van wet stammen ja aarfgenoam binnen, den is t geleuf n wazzen neus worden en is belofte aan kaant zet.
^15
16 Dat t geleuf as grond geldt, is hierom: den blift genoade regel. Dat mout, om belofte zeker te stellen veur Abraham zien háile noageslacht; nait allenneg veur wèl oet kring van wet stammen, mor ook veur wèl leven oet Abraham zien geleuf en vertraauw. Dij is ja voader van ons altmoal.
¹⁷ Zo as ter schreven staait: “Om voader van n bult volken te worden heb ik die bestemd.” Dat zee dij God, doar hai in leufd haar; dij doden leventeg moakt, en wat ter nait is, opropt of was t ter aal.
¹⁸ Nog aaltied hoopvol, dou ale hoop verswonnen leek, het Abraham vertraauwd: ik wor voader van n bult volken, zo as mie zegd is: “(As steerns aan lucht,) zó zel dien noageslacht wezen.”
¹⁹ Zien geleuf wer nait swakker dou e vernam, dat zien liggoam oetleefd was – hai was ja al sikkom honderd joar – en dat veur Sara kaans om kinder te kriegen verbie was.
²⁰ Aan Gods belofte begunde hai nait deur ongeleuf te twieveln. Nee, in zien geleuf kwam e juust staarker te stoan. En wat eerde hai God doar mit,
²¹ dat e der zo vaast van overtuugd was: God is hail wel bie machte noa te kommen wat e touzegd het.
²² Om dij vasteghaid wer zien geleuf hom den ook as rechtveerdeghaid aanrekend.
²³ En dat dat woord “zo wer hom dat aanrekend” optaikend wer, dat was nait allain om hom,
²⁴ mor ook om ons, dij t in toukomst aanrekend worden zol; ons, dij leuven in hom dij ons Heer Jezus oet t graf opstoan luit;
²⁵ dij Jezus, dij oetleverd wer om ons zunden en opwekt om ons rechtveerdeg te moaken.