012 Om Isrelieten dij nog nait bekend wazzen mit vechten tegen Kanaänieten, te leren hou of ter ainlieks in oorlog heer gaait (dus allenneg om t nije geslacht dat oorlog nait mitmoakt haar dat besef bie te brengen), haar de HEER dizze volken in t laand blieven loaten:
03de vief keunenks van Filistijnen, ale Kanaänieten, de Sidoniërs, de Chiwwieten in t baarglaand van Libanon, van Baäl-Hermon òf, aan weg noar Lebo-Hamat tou.
04Dij volken wazzen overbleven om Israël op proef te stellen. Zo zol dudelk worden of zai noar geboden heuren zollen dij hai heur veurolden deur Mozes oplegd haar.
05Mor dou Isrelieten ainmoal middenmaank t volk van Kanaän woonden, dat wazzen de Hethieten, Amorieten, Perizzieten, Chiwwieten en Jebusieten mout ie waiten,
06nammen ze heur dochters as vraauw en gavven heur aigen wichter aan heur zeuns, en vereerden heur goden.
07Isrelieten deden nait wat of de HEER geern wol. Ze vergaten de HEER, heur God, en vereerden de Baäls en de Asjera’s.
08De HEER wer hoagels op Isrelieten en speulde ze in handen van Kusan-Risataïm, keunenk van Aram-Naharaïm. Aacht joar zatten ze onder hom.
09Dou raipen Isrelieten de HEER om hulp en de HEER stuurde ain om heur te bevrijden. Dat was Otniël, n zeun van Kaleb zien jongere bruier Kenaz.
10 Gaist van de HEER was op hom, dat hai wer rechter in Israël. Hai ging oorlog voeren en de HEER speulde hom Kusan-Risataïm van Aram in handen: hai kreeg hom der dik onder.
11 Vatteg joar haar t laand vree. Dou kwam Otniël, Kenaz zien zeun, oet tied.