14 Dou ze weer bie t volk wazzen, kwam der n man op Jezus òf. Hai vuil veur hom op knijen.
15 “Heer, heb meedlie mit mien zeun!” zee e. “Hai het mit touvalen te doun. t Is hail slim mit hom. t Is ons al n poar keer gebeurd dat e ons in t vuur of in t wotter vuil!
16 k Heb hom bie joen leerlingen brocht, mor dij hebben hom nait beter moaken kind!”
17 “Wat is dit toch n maal slag mensken!” zee Jezus. “Vertraauw hebben ze nait. Hou laank mout ik nog bie joe blieven? Hou laank joe nog verduren? Breng hom hier mor hèn!”
18 Jezus toalde kwoaie gaist stief aan en dij ging oet t jong vandoan. Van dij tied òf aan was e weer beter.
19 Mit Jezus allain, vruigen leerlingen hom: “Woarom heb wie dij gaist ainlieks nait oetdrieven kind?”
20 “Omdat ie mor zo’n beetje geleuf hebben,” zee Jezus tegen heur. “Eerlieks woar, as joen geleuf mor zo is as n mosterdzoadje, den kin je tegen dij baarg doar zeggen: ‘Hiervandoan en doar hèn!’ en hai zel doar hèn goan. Niks zel joe te gek wezen.”f + Aander handschriften hebben veur vers 21: “Dit soort kin je allenneg mor deur beden en vasten verjoagen.”f*
22 In tied dat ze bie nkander in Galilea wazzen, zee Jezus tegen heur: “Menskenzeun zel wizzenzeker oetleverd worden en in mensken heur handen valen.
23 Dij zellen hom doodmoaken, mor op daarde dag zel e opwekt worden.” Leerlingen haren t doar slim stoer mit.