01t Gebeurde in t zèsde joar, op viefde dag van moand. Ik zat in hoes en oldsten van Juda zatten veur mie. Dou wer k vannijs vastgrepen deur haand van God, de HEER.
02Dit was wat ik zag: n gedoante dij der oetzag as vuur. Vanòf wat zien middel leek te wezen noar ondern tou zag ik vuur en noar boven tou schitterde t, t glìnsterde as wit gold.
03Hai stook wat oet dat op n haand leek en greep mie bie t hoar. In dit vizioun van God tilde gaist mie op, tussen hemel en eerde, en brochde mie noar Jeruzalem tou. Doar staait t vrezelk ofgodsbeeld, doar de HEER deur offrontaaierd wordt.
04Doar zag ik verschienen van God van Israël in aal zien stoatsie, zo as ik dij in leegte ook zain haar.
05Hai zee tegen mie: “Manmensk, kiek nou noar t noorden!” Ik keek doar hèn en zag doar boeten poort n altoar stoan; bie tougang ston t ofgodsbeeld doar de HEER deur offrontaaierd wordt.
06“Manmensk, zugstoe wat ze doun?” vruig e. “Zugst hou vrezelk t volk van Israël zok hier misdragt en mie oet mien haailegdom votjagt? Nog slimmer gruweldoaden zelstoe zain!”
07Hai brochde mie noar tougang van tempelveurhof. Doar zag k n gat in muur.
08Hai zee tegen mie: “Manmensk, kroep der deurhèn!” Dat dee k en k zag dat ter aan aander kaant weer n gat zat.
09“Goa doar deur,” zee e, “en kiek noar wat veur vrezelke dingen ze doar oetrichten.”
10 Ik ging der deur en keek om mie tou. Ik zag alderhande vrezelke ofbeeldens van t volk van Israël zien drekgoden, van kroepdaaiern en aander baisten, rondom op muren taikend, ain noa aander onraain.
11 Doar stonden seuventeg oldsten van t volk van Israël. Jaäzanja, Safan zien zeun, ston der middenmaank. Elk haar n schuddel mit wierook in haand en n dikke wolk wierook kwam omhoog.
12 Hai vruig: “Zugst dat, manmensk, wat oldsten van t volk van Israël doar in t duustern oetrichten, in dij zoal vol ofbeeldens? De HEER zugt ons nait, denken ze, de HEER is oet t laand weggoan.