Braif aan Romaainen 11 : 13-21

¹³-14 En joe, haaidens, wil ik dit wel zeggen: nou k ja toch haaidens heur apostel bin, perbaaier ik of ik mien bloudaigen volk nait ofgunsteg moaken kin en n poar der van redden. Dat zol ja mien dainst tou eer strekken.
¹⁵ As t, deurdat zai aan zied schoven werden, tussen God en wereld weer in odder kwam, wat mout t den betaiken as ze weer aannomen worden? Toch nait minder as dat ze van dood weer leventeg worden?
¹⁶ Eerst as veuròf n pruifke van t meel aan God opdroagen is, geldt t haile daig as haaileg. Eerst as worrel aan God opdroagen is, gelden ale toeken as haaileg.
¹⁷ As nou den al n poar toeken der ofkapt binnen en doe as wild toekje der tussen ent bist en zo ook dien paart krigst oet dij olief zien vedde worrel,
¹⁸ doarom magstoe nog nait deelkieken op dij toeken! Zolstoe dat aal doun, bedenk den: doe dragst worrel nait, nee, worrel dragt die!
¹⁹ Doe zegst meschain: “Der binnen toch toeken ofkapt, dat ik ter op ent worden zol?”
²⁰ Goud! Mor t was deur heur ongeleuf dat ze der ofkapt werden. t Is deur dien geleuf dastoe doar n stee hest. Verbeel die mor niks; heb mor ontzag (veur God)!
²¹ As God toeken dij aan boom wozzen binnen nait spoard het, den magst wel oetkieken; aans spoart e die ook nait!