01Mor den vroag ik: God het zien volk toch zeker nait verstöt? Nikstervan! Ik bin zulm ook ja n Isreliet, n noazoat van Abraham, ain oet stam Benjamin.
02Nee hur, God het zien volk dat e vrouger oetkeurd haar, nait verstöt. Of wait ie nait wat de Schrift zegt as dij t over Elia het? Hou of dij Israël bie God aanklagt?
03“Heer,” zegt e, “joen profeten hebben ze doodsloagen, joen altoars slicht moakt. Ik allain bin overbleven en ze hebben t op mien levent begrepen.”
04Mor wat geft God hom as beschaaid? Dit: “Ik heb veur miezulm zeuvendoezend man overholden, dij nait veur Baäl op knijen gingen.”
05In distied is t nait aans. Der is mor n luk koppeltje overbleven. Dij het Godzulm in zien genoade oetkeurd.
06Mor as t oet genoade is, den nait op grond van wat of ze doan hebben. Aans zol dij genoade ja blieken gain genoade te wezen.
07Hou zit t nou den? Doar of t op oet was, dat het Israël nait kregen; mor t oetkeurde koppeltje wel. En dij aandern zetten heur kop aalaan dwaarzer,
08zo as ter schreven staait: “God gaf heur n bedwelmde gaist, ogen, doar ze nait mit zain, oren, doar ze nait mit heuren konden; en dat aan vandoag de dag tou.”
09David zegt: “Loat heur toavel n struup worden, n vangnet, n stroekelblok. Loat ze zo heur verdainde loon kriegen!
10 Loat heur ogen t licht benomen worden, dat ze niks meer zain. Moak heur rug veurgoud krom!”
11 Mor den vroag ik: dat ze stroekelden, doar haar God toch vast nait mit veur, dat ze valen zollen? Wis en zeker nait! Deur heur misstap ging t haail noar haaidens, om heur ofgunsteg te moaken!
12 Mor as den van heur misstap wereld al riek worden is, en van heur nederloag haaidens al riek worden binnen, houveulstemeer den doarvan, dat zai weer op volle staarkte kommen?