1 Samuël 20:1-11a

⁰¹David vluchtte oet t profetenhoes bie Rama vandoan en hai kwam bie Jonatan: “Wat heb ik toch doan?” vruig e. “Woar heb ik verkeerd in west? Wat heb ik dien voader misdoan dat e mie om haals brengen wil?”
⁰²“Gain sproake van!” zee Jonatan. “Doe zelst nait staarven. Heur ais, mien voader dut niks boeten mie om. Woarom zol hai dit den veur mie verswiegen? Nee, t is nait woar!”
⁰³Mor David huil vol: “Dien voader wait hail best dastoe mie geern lieden magst. Doarom denkt e: Jonatan mout dit nait gewoar worden. Aans het e der mor verdrait van. Mor denk ter om, zo woar as de HEER leeft en zo woar astoe leefst, der is nog mor ain tree tussen mie en dood.”
⁰⁴“As ik wat veur die doun kin, den zeg t mor,” zee Jonatan.
⁰⁵“Luster,” zee David. “t Is mörgen ja Duustermoan en den mout ik bie keunenk moaltied holden. Astoe t goudvindst, verkroep ik mie tot overmörgenoavend in t veld.
⁰⁶As dien voader mie den mist, mostoe zeggen: ‘David het mie oetdrokkelk vroagd of hai doalek noar zien stad Betlehem goan mog, omdat ze doar veur t haile geslacht t joarliekse ovverfeest hebben.’
⁰⁷As hai den zegt: ’t Is goud,’ den bin ik vaaileg. Mor as e hoagels wordt, reken den mor dat e t vaast in kop het dit kwoad te doun.
⁰⁸Wees traauw aan mie, want doe hest ja mit mie veur de HEER n verbond sloten. Mor as ter bie mie wat nait zuver is, moakstoe mie den zulm dood. Woarom zolst mie aan dien voader oetlevern?”
⁰⁹“Hou kinst dat zeggen,” zee Jonatan. “Zol ik die t nait vertellen as ik zeker wos, dat mien voader t in t zin haar om die dit kwoad aan te doun?”
¹⁰ “Wèl zel mie t overbrengen as dien voader die n haard antwoord geft?” vruig David.
¹¹ “Kom, loat we noar boeten tou goan,” zee Jonatan.