01Jakob mien knecht,
Israël, dij ik oetkeurd heb:
luster nou toch!
02Zo zegt de HEER, joen moaker,
dij joe vörmd het van moekes schoot òf aan,
dij joe helpt:
Wees nait baang, Jakob, mien knecht,
Jesurun, dij ik oetkeurd heb.
03Want ik zel wotter stromen loaten op dörstege grond,
beken op oetdreugd laand.
Mien gaist zel ik oetstörten over joen noazoaten,
over joen ofstammelingen mien zegen:
04Opschaiten zellen ze as gruine tamarisk,
as wilgenbomen aan kaant van stromend wotter.
05Aine zel zeggen: “Ik bin van de HEER.”
“Ain van Jakob!” zel aander zok nuimen.
Daarde schrift op haand: “De HEER zienent!”
en geft zokzulm de noam van Israël.
06Zo zegt de HEER, Israëls keunenk en verlözzer,
de HEER van de machten:
Ik bin eerste en ik bin leste,
der is gain aander god as ik.
07Wèl is zo as ik? Loat e t zeggen,
t rondvertellen, veur mie op n riegje zetten.
Wèl het van t begun òf aan kundeg moakt
wat of der ston aan te kommen?
Loat ze ons bekendmoaken
wat nog kommen mout.
08Wees nait baang en bibber nait:
heb ik joe t nait waiten loaten en verkundegd
van laankmanstieden òf aan?
Mien getugen bin ie: is ter n aander god as ik?
Nee, der is gain aander rots. Ik zol gainent waiten.