01Luster goud noar mien wieze woorden, mien zeun,
heb oren open veur mien verstandege lezzen,
02dastoe mor mit zörg te waark gaaist
om te waiten wastoe zeggen of swiegen most.
03Lippen van n vremde vraauw, mien jong,
doar drupt de hunneg vanòf,
beun van heur mond is gladder as eulie,
04mor op t leste is zai ja zo bitter as gaal,
zo schaarp as n sweerd dat aan twij kanten snidt.
05Heur vouten goan op dood òf,
heur stappen richten zok noar t dodenriek.
06Om te zörgen dastoe nait op t pad noar t levent komst,
slagt zai alderhande dwoalwegen in zunder dast dat zulm vernemst.
07Nou kinder, luster den goud noar mie,
hol joe aan mien woorden.
08Blief bie dat mensk oet de buurt,
kom nait bie heur deur,
09dast dien eer nait te grabbel gooist
en dien levensjoaren nait votgefst aan ain
dij hail gain konsideroatsie mit die het,
10 dat vremden zok nait te goud doun zellen aan dien bezittens,
zodat aal wastoe mit pien en muite bie mekoar schript hest,
in t hoes van n vremde te laande kommen zel,
11 zodat, as dien liggoam vergoan is,
doe t op t leste oetreren zelst:
12 “Hou heb ik mie tegen de regels verzetten kind?
Hou heb ik woarschaauwens in de wind sloagen kind?
13 Woarom heb ik nait lusterd noar mien leroars
en mien oren nait open had veur mien meesters?
14 Ik was sikkom te gronde goan,
woar aal t volk mitnkander bie ston.”