01Dij dag zongen Debora en Barak, Abinoäm zien zeun, dit laid:
02“Nou Israël hoarbaand lösmoakt hetf + n Aander vertoalen dij meugelk is: “Nou Israël t hoar (draaigend) lösmoakt het.” t Is n verwiezen noar t lös wappernde hoar in t gevecht. Net zo as op veul meer steeën in dit hail olde laid, is hier t Hebreeuws nait slim dudelk.f*
en t volk kloar is veur t gevecht,
mout ie de HEER priezen.
03Keunenks: luster! Vorsten: oren open!
Veur de HEER wil ik zingen,
n laid inzetten veur Israëls God.
04HEER, dou ie vottrokken oet Seïr,
aanzetten kwammen oet vlakte van Edom,
trilde eerde, spoulde t oet lucht,
joa, spoulde t wotter oet wolken.
05Baargen stonden veur de Heer te trillen,
de Heer dij van de Sinai ofkomt,
de HEER, Israëls God.
06In Samgars doagen, dij zeun van Anat,
in doagen van Jaël,
laggen wegen der verloaten bie,
en dij op pad mos, koos kronkelpoaden.
07Dörpen wazzen oetsturven, oetsturven in Israël,
totdat ie, Debora, in t èn kwammen,
in t èn as n moeke veur Israël.
08Nije goden haren ze zok kozen,
in steden was gain brood meer,
gain schild of speer meer te bekennen
bie ale vattegdoezend van Israël nait.
09Mien haart klopt veur Israëls laaiders,
veur t volk dat kloarstaait veur t gevecht,
pries de HEER.
10 Dij rieden op widde ezelinnen,
dij zitten op kleurege klaiden,
en dij over de wegen lopen mouten,
zing der op lös.
11 Heur ze zingen bie de drinkeldòbben,
heur ze joechaaien om de HEER zien weldoaden,
om t waark van hom, dij t in Israël veur t zeggen het.